De Wind van het wad

Ik zie het voor me: Boel met een lichte rugzak op de dijk bij Noordpolderzijl. De stoere Groningse wind waait door z’n baard en zijn ogen zijn gericht op de oneindige einder. In die daverende stilte luistert zijn ziel naar de leegte van het wad.

Het raakte me diep toen de afgelopen weken en dagen de eerste tekenen van Boeles woestijnreis zichtbaar werden. Minder tweets en tweets over moe zijn, het opheffen van hyves en facebook, berichten op z’n ning communities die zich vermengden met verraste tweets van anderen: “Wat ga jíj doen?”. Gister verscheen z’n laatste post: “Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan”.

Boele schrijft: Ik ben teruggekomen en heb mijn verhaal mogen vertellen, dank je wel. Het was genezend maar nu is “Mijn ziel is verspreid over duizenden bits en bytes.” Daarom moet ik nu weer gaan en zoekend luisteren naar de Wind.

Ik heb stukjes en beetjes van Boele’s reis mogen meemaken vanaf het eerste kopje koffie een paar jaar geleden in Siddeburen. We hebben urenlang gesproken aan de zelfgemaakte tafel uit Beth Tikwa.  Op een avond aten we met de kinderen patat van de patatboer die op vrijdagen in het dorp is. Daarna volgenden nog mee gesprekken, blogs, boeken, retraites en heerlijke spareribs op het kerkplein in Wageningen. Het laatste stukje is voorlopig een recensie van zijn nieuwste boek authentiek.

Ik ben dankbaar voor die stukjes en beetjes van Boele’s reis die ik heb mogen mee maken. We zijn tochtgenoten, er is ruimte tussen wat we geloven én we delen veel. Voor mij als jongentje met vrijgemaakte roots was dat een zeer leerzame en dankbare ervaring.

Boele en ik delen het vertrouwen in Hem die zegt “Ga maar op weg, Ik ga met je mee” om het eens met Klaas Hendrikse te spreken: Elia zocht ooit de woestijn en vond God, Hij ontmoette de allerhoogste in het suizen van de wind. Op het Groninger wad suist de wind nooit, ze waait daar, door wapperende haren.

(Afbeelding: Schilderij van  mijn oudoom Pit van Loo)