Recent was ik op de predikantenconferentie van de GKV, die conferentie die achteraf besloten bleek te zijn. 
Naar aanleiding van de conferentie kregen de panelleden de gelegenheid om in 400 woorden “hun punt te maken” in het lijfblad van de vrijgemaakte predikanten “Pro Ministerio”.
Nu is 400 woorden erg weinig om “je punt te maken”, al is het alleen omdat emerging de neiging heeft synoniem te zijn met “theologisch vaag” 
. Vandaar dat ik in de komende periode een aantal blogposts zal schrijven. (ongeveer één post per alinea). Uiteindelijk moet ik dan begin september klaar zijn, want dan ligt “Pro Ministerio” op de vrijgemaakte mat.
Hier komt ie:
Binnen de GKV heerst er een vreemde consensus: We zijn het er over eens dat er we veranderd zijn maar het blijkt lastig deze verandering te duiden en opbouwend te gebruiken voor ons samenleven als volk van God. De veranderingen zelf én de reactie erop zijn niet vreemd, zij vormen de binnenkerkelijke doorwerking van de maatschappelijke veranderingen naar een postmoderne en postchristelijke maatschappij. Om toch uit de voeten te kunnen met deze verandering zal de GKV zichzelf moeten herontdekken via missionaire experimenten.
De afgelopen jaren is de GKV verrijkt met een variatie aan invloeden uit de bredere christelijke subcultuur. Ondanks deze verrijking en groeiende diversiteit is deze ontwikkeling vooral gericht op zelfbehoud van de kerk, zoals blijkt uit uit de kerkelijke discussies, -budgetten en -agenda’s. Hierdoor heeft onze kerk zich de afgelopen decennia meer en meer vervreemd van de samenleving waarin zij geroepen is. We houden met deze evangelicaal-gereformeerde subcultuur het schisma met de Nederlandse samenleving in stand.
Ik meen dat de levensvatbaarheid en geloofwaardigheid van de kerk bepaald wordt door haar missionaire interactie met haar context. De drang naar cultureel zelfbehoud is sociologisch goed verklaarbaar maar, mijns inziens, is bijbels niet verdedigbaar: De kerk is geroepen tot iets wat buiten haarzelf ligt.
Ik ben bang dat onze kerk, grosso modo, zowel de instrumenten als het voorstellingsvermogen mist voor een missionaire interactie in onze postmoderne en postchristelijke samenleving. Beiden zullen we opnieuw moeten ontwikkelen. Dat kan alleen maar door een nieuwe contextualisatie van het evangelie. Dit impliceert dat we bereid zijn onze gereformeerde traditie die haar oorsprong en bloei vond in de moderniteit en het christendom kritisch te bezien, danwel los te laten. In toenemende mate zal evangelisatie verdwijnen en de facto zending worden: Een zoektocht naar de betekenis van het goede nieuws in de postmoderne en postchristelijke lage landen.
Voor de GKV zit de uitdaging niet alleen in de experimenten zelf. De recente geschiedenis van gemeentestichting binnen de GKV laat zien dat er veel te verbeteren valt in de samenwerking tussen kerk en experiment.
Missionaire experimenten beschouw ik als noodzakelijk voor een herontdekking van de GKV: Via deze, ongemakkelijke, weg kan de GKV de instrumenten en het voorstellingsvermogen ontwikkelen zodat het evangelie betekenis krijgen in het postmoderne en postchristelijke Nederland.
Hoi ND
Grotendeels mee eens, maar ik wil er toch even twee zinnen uitlichten om aan te tonen dat je verkeerd startpunt kiest als het gaat om vernieuwing binnen GKV kringen (en vele andere orthodox-evangelicale klubjes).
“Dat kan alleen maar door een nieuwe contextualisatie van het evangelie.”
“Een zoektocht naar de betekenis van het goede nieuws in de postmoderne en postchristelijke lage landen.”
Je lijkt er hier vanuit te gaan dat er consensus is over wat “evangelie” en “het goede nieuws” eigenlijk is. Dan zou er slechts sprake zijn contextualisatie in postchristelijke en postmoderne landen.
Ik zou ervoor willen pleiten een diepgaande herbezinning te starten over de inhoud van “evangelie”. Volgens mij moet de GKV en andere kerken niet beginnen bij de context maar bij de inhoud. Over de inhoud is vandaag de dag veel meer te ontdekken dan over de context. Ik denk aan Yoder, Hauerwas, Wright, Brueggemann, Moltmann enzo.
Inzichten uit deze theologische stromingen moeten leiden tot een nieuw inzicht over de inhoud van het geloof. Dan zal de GKV aanlopen tegen haar eigen fundament: gereformeerd zijn en dit moet herzien of her-formuleren. Dan worden ze (net als jij) post-gereformeerd. Dit is niet het compleet afkraken van de eigen traditie, maar deconstrueren en re-construeren.
Daarna zou ik kijken naar post-modernisme en post-christendom waarbij ik geloof dat de nieuwe inhoud wel te contextualiseren is… de oude inhoud niet.
@johan, ik bedoel er niet vanuit te gaan dat er consensus is over “het evangelie” en “het goede nieuws” in tegendeel. De GKV moet volgens mij op zoek naar een nieuw evangelie alleen zij moet het NIET zoeken bij de evangelische en charismatische broeders/zusters maar in de NL samenleving.
Menig GKV predikant kwam er, bij zijn interactie met de NL samenleving, achter dat het overgeleverde/op TU geleerde evangelie niet meer werkte. Ik hoop erop dat meer GKVers dank zij de confrontatie met de NL samenleving erachter komen dat een dubbele herontdekking nodig is: Zowel de herontdekking van het evangelie als de herontdekking van NL samenleving.
Ik wil met jou pleiten voor een diepgaande herbezinning over de inhoud van het evangelie. Maar wil me niet als eerste vastpinnen op bepaalde theologen maar me vastpinnen op confrontatie tussen de NL samenleving(=context=schepping=Vader), de volle breedte van interpretaties van het evangelie(Jezus) die het christelijk denken en geloven heeft voortgebracht(Geest). De theologen die je noemt helpen daar overigens wel bij